Kończący się rok szkolny skłania mnie do wyrażenia bardzo dramatycznej obserwacji. Otóż spotykam się ze zupełnie nowym zjawiskiem, właściwie dotąd niespotykanym: coraz częściej dzieci określają siebie jako osoby niewierzące! Rozumiem i przyjmuję takie określenie dziecka żyjącego w rodzinie niewierzącej. Natomiast zaskakuje mnie takie stwierdzenie w przypadku dzieci wychowywanych w rodzinach katolickich. Rodzi się więc pytanie: dlaczego dziecko zdolne jest do takiego oświadczenie? Dziecko, które dopiero poznaje świat opierając się na autorytecie rodziców i nauczycieli nie jest w stanie ocenić rzeczywistości metafizycznych i dlatego nie jest zdolne do negacji Boga. Owszem, negacja jest możliwa, ale u człowieka osiągającego samodzielność w myśleniu a to przychodzi w odpowiednim wieku. Wobec tego dziecko powtarza zasłyszane zdania i patrząc na wygodę rodziców potrafi powiedzieć – nie wierzę! Czy po to kiedyś rodzice prosili o chrzest dla swojego dziecka?