Wychowanie dziecka wydaje się być czymś drugorzędnym w pojmowaniu swoich obowiązków przez wielu młodych rodziców. Instytut Badań Edukacyjnych zapytał  rodziców dziesięciolatków o ich wyobrażenie na temat dobrej szkoły. Posypały się wysokie procenty odpowiedzi jak najbardziej pożądanych: szkoła ma mieć dobrą kadrę, uczniowie dobre wyniki, bezpieczeństwo, dodatkowe zajęcia, wszechstronny rozwój zaś na końcu współpraca z rodzicami dziecka. Z tego można wyciągnąć następujący wniosek: rodzice wychowanie dziecka przerzucają na szkołę, sami nie chcą brać udziału w tym trudnym zadaniu. Jeden z profesorów Uniwersytetu Warszawskiego  ostrzega jednak rodziców, że szkoła słabo sobie radzi z wychowaniem dzieci, zresztą jej rola w tej dziedzinie nigdy nie była zbyt duża. I to jest prawda, której wielu nie chce przyjąć. Wielu rodziców nie ma pojęcia o wychowywaniu dziecka gdyż małżeństwo kojarzy im się z życiem we dwoje bez dodatkowych obciążeń. Pojawiające się, często bardzo przypadkowo, dziecko postrzegają jako miłą zabawkę, którą po pewnym okresie trzeba oddać na wychowanie „powołanej do tego instytucji” jaka jest szkoła. Odprowadzają więc dziecko do szkoły i zamykając drzwi uważają, że należycie wypełnili swoje obowiązki. Być może, jest to zbyt skrajne widzenie problemu, ale mam coraz więcej obserwacji by być zaniepokojonym narastaniem tego zjawiska. Przyglądając się wielu parom narzeczonych, ich sposobowi przygotowania do roli małżonków i rodziców, traktowania siebie wzajemnie, widzę jak odchodzi się od modelu trwałej rodziny. Mnie ma być dobrze a dziecko jakoś sobie poradzi, przecież ma co jeść, gdzie mieszkać, chodzi do szkoły to czegóż więcej mu potrzeba – zdaje się mówić taki rodzic. Adresuję te przemyślenia do rodziców, którzy pogubili się na swojej życiowej drodze i „zgubili” swoje dzieci.

Banalny problem muszę dzisiaj poruszyć. Otóż proszono mnie bym przypomniał o bardzo ważnym elemencie kultury osobistej jakim jest ustępowanie miejsca siedzącego osobie starszej, inwalidzie lub kobiecie. Pamiętam Polską Kronikę Filmową z lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, pokazującą jakimi dżentelmenami są Polacy, z radością odstępujący miejsce osobie starszej lub kobiecie. Dzisiaj PKF odnotowałaby z pewnością taki obrazek: tramwaj, miejski autobus - kilkuletnie dziecko, rumiana panienka i pełni sił młodzieniec wygodnie siedzą no bo byli pierwsi a obok stoi staruszek kurczowo trzymając się niewygodnego uchwytu lub zmęczona pracą matka trzymająca za ręce dwójkę dzieci. Beztroska i radość siedzących wcale się nie kłóci z lękiem i zmęczeniem stojącym. Ot, przecież jest demokracja i wolność - słyszę z ust siedzących szczęśliwców. Drodzy to jest prosty brak kultury. Zostawmy wolność i demokrację bo one tego nie dotyczą. Zastanawiam się tylko, gdzie leży przyczyna takich zachowań? Ktoś podpowiedział mi, że to wszystko bierze się z zachwianej  hierarchii wartości. Proszę zobaczyć jaką pozycję ma dziecko chociażby  przy stole: zajmuje „zachciane” miejsce, pierwsze otrzymuje posiłek, grymasi i głośno wyraża niezadowolenie, rodzice skaczą wokół dziecka zapominając o babci, innych dorosłych, itd. Pomyślałem – masz rację przecież sam byłem wiele razy w takiej sytuacji – zaproszony jako gość musiałem przez długie minuty znosić wybryki dziecka, z którym rodzice nie dawali sobie rady a całe spotkanie wypełnione było tematem dziecka popisującego się swoją wolnością. Na szczęście spotykam, wiele pięknych  przykładów właściwych zachowań i jak mi się wydaje także w naszym kościele, gdzie jest niewiele miejsc siedzących, nie ma problemu z ustępowaniem miejsca siedzącego temu komu się ono należy. PS. Jeżeli się mylę to bardzo proszę zrobić wszystko, abym się nie mylił.